2

Ida Gerhardt Poëzieprijs 2006

Juryverslag Ida Gerhardtprijs 2006
Astrid Lampe - Spuit je ralkleur

In de bundel "Spuit je ralkleur" is Astrid Lampe erin geslaagd poëzie terug te brengen naar haar oorspronkelijke uitgangspunten. Ze zingt en verliest zich, ze mythologiseert en becommentarieert, ze verlangt en deelt de lakens uit, ze is genereus en veeleisend.
Taal is in deze bundel niet alleen een vehikel van mededelingen en verwijzingen, maar ook een feestelijk hoempaorkest waarin tetterende koperblazers, ragfijne klarinetten en donderend tromgeroffel elkaar stevig in een greep houden.
Ze verenigt in haar werk op meer dan voortreffelijke wijze, zonder dat het opgelegd pandoer is, een groot aantal poëticale jargons. Rijmelarij die aan de rederijkers doet denken, tedere ontboezemingen die ontleend lijken aan het symbolisme, plotselinge allusies op Vondel, Gorter van Ostayen en vele, vele anderen. Maar ook popmuziek, straattaal, erotische jargons. Ze laat altijd haar verbondenheid zien met de grote tradities van de poëzie.
Haar gedichten pronken niet met deze kennis, met welke kennis dan ook, Astrid Lampe is er nooit op uit ons te overbluffen met kennis en weetjes. Lampe's gedichten spreken ons toe, ze nodigen uit, ze redeneren, ze stellen eisen, ze vermanen soms ook. En nooit stelt ze haar werk op een verheven voetstuk.

Je zou kunnen zeggen dat deze bundel op een vrolijke en onnadrukkelijke manier een pleidooi houdt voor democratie. Niet alleen hanteert ze jargons uit alle bewustzijnslagen, ze reageert daar op, soms woedend of theatraal, dan weer verstild en mededogend, vaak geestig, maar nooit afstandelijk ironisch. Altijd vanuit intense betrokkenheid: haar poëzie is in deze bundel niet wereldvliedend maar wereldzoekend.

Wie in dit werk een verborgen waarheid wil zoeken, komt bedrogen uit.
Deze poëzie verbergt niets maar strooit met gulle hand woorden, klanken en betekenissen. Astrid Lampe opereert volstrekt openhartig, ze houdt geen troeven achter de hand en wil nooit de indruk wekken dat zij iets beter weet dan wij. Dit is tonende en demonstrerende poëzie, niet een poëzie die vermomt, duister wil zijn, of een onoplosbare puzzel.
Bij Lampe is er geen puzzel, er is taal, vaak ingenieus, vaak ook van een belangeloze en ingetogen schoonheid, taal die alle hoeken en gaten van het bestaan inkleurt en openhartig onder woorden brengt.
Maar ook laat ze gevoel klinken dat tot diep in de ziel reikt en groot verlangen demonstreert naar betrokkenheid en lotsverbondenheid met haar lezers. En altijd nodigt ze ons uit mee te gaan, om mee te doen, om deel te hebben aan haar feestelijke poëzie: 'jij in mijn portocab'/ potend je geurvlag / potent je ralkleur spuitend / straal het moeras in.'

Lampe is taalingenieur en taalmuzikant. Ze is soulzangeres, gregoriaans priester en feestelijk jongleur. 'Jij bent mijn lucht mijn asem", schrijft ze ergens en dat gaat op voor deze hele bundel. 'Hijs me dan maar in dat dirndlkleid', staat ergens anders: wat een mooi beeld van poëtisch verlangen! De bundel "Spuit je ralkleur" van dit begenadigd meisje, zoals zij het ergens noemt, verdient ten volle de Ida Gerhardt Prijs.

24 maart 2006 werd in Zutphen de Ida Gerhardt Poëzieprijs 2006 uitgereikt aan Astrid Lampe

Jury: Kees 't Hart en Anneke Brassinga